شمارهٔ ۱۷۹

با سر زلف تو بربط گفتگویی می کند صوفی آسا هی مکررهای های وهویی می کند از دل آشفته ما گوییا با زلف تو با زبان بی زبان بی زبانی گفتگویی می کند گوید آن دل را که بردی چون شد آخر زلف تو هر دم از بی اعتنایی رو به سویی می کند گاه می گوید که او یک جا نمی گیرد قرار دایم از این سو وآن سو جستجویی می کند هرگلی درهر گلستانی که باشدچون نسیم می رساند خویش را آنجا و بویی میکند گه سوی میخانه اندر خدمت پیر مغان گه سبو را بو و گه می در سبویی می کند کند آید در نظر اما به چالاکی گهی ترک سر در عشق ترک تندخویی می کند گاه گردد سینه چاک از ابروی چون خنجری می شود بی حال تا خود را رفویی می کند چون بلند اقبال گاهی خویش را شوریده حال از برای دلبر زنجیر مویی می کند