شمارهٔ ۳۱۲

ب بلند اقبال
0 Altın Yaprak
چنان اندر کمند طره جانان گرفتارم که امید رهایی ره ندارد در دل زارم ز عشق مورخط یار ومار زلف دلدارم تو پنداری به گوشم رفته مور و در بغل مارم اگر زاهد کند از عشق روی دوست انکارم چه غم کو را نه انسان از دواب الارض پندارم کند یارم گر آزارم که دست از عشق بردارم سرم را گر برد از تن نخواهد بود آزارم چه باک اندر ره عشقش اگر سر رفت ودستارم ندارم دست تا دامان وصلش را به دست آرم چو زلف یار تا در گردن او دست در نارم ز غم درخون دل آغشته همچون دانه درنارم ز عشق روی وموی یار صبح وشام درنارم ز غم می سوزم ومی سازم ودم هیچ درنارم چه غم عشق ار نهد بر دل غمی هر دم دگر بارم دل من بختی مست است وپروا نیست از بارم نباشد چون بلند اقبال سال ومه جز این کارم که تخم عشق جانان را به مهر آباد دل کارم

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.