شمارهٔ ۳۴۸

دین ودل درعشق یار از گفتگویی داده ایم قوت روح وقوت جان را ز بویی داده ایم عاقلان دیوانه می خوانندما ز آنکه ما دل به دست دلبر زنجیر مویی داده ایم خاک ما را آتش سودای او بر باد داد نه همی اندر هوایش آبرویی داده ایم حال دل ازما چه می جویی که در میدان عشق دل به چوگان سر زلفش چوگویی داده ایم بالله از دوزخ اگر اندیشه ای داریم ما زآنکه دل را خو به ترک تندخویی داده ایم تاابد سبز است وخرم نونهال بخت ما چونکه جای او را کنار آب جویی داده ایم ما دراین میخانه می خواهیم از پیر مغان کی کجا دل بر خمی یا بر سبویی داده ایم برمچین زاهد ز ما دامن چوبر ما بگذری ما به دریا خویشتن را شستشویی داده ایم گفتم او را کی مرا کردی بلنداقبال گفت از دلت آنم که ترک آرزویی داده ایم