شمارهٔ ۴۵۲

خواستم بینم رخت را لن ترانی گو شدی آبرو بر باد دادم بس که آتش خو شدی ما همه کوریم و بی نوریم آن کو چشم داشت دید و دانست اینکه اندر جلوه از هر سو شدی تیغ بر رویت ز ابرویت کشیده چشم تو یافتم اکنون که از بهر چه جوشن مو شدی صید دل را شاهبازی گر به رفتاری چو کبک چنگل شیری ز مژگان گر به چشم آهو شدی لوحش الله گلستانی گشته ای پا تا به سر سرو قامت غنچه لب گل چهره نسرین بو شدی رستم ایران و حسن و دلبری می گفتمت چشم بد دور از رخت می بینمت برزو شدی جز گنه از ما نمی آید ز بس هستیم بد وز تو جز بخشش نمی شاید ز بس نیکو شدی شانه می گفتا به زلفش ره ندارد کس چو من خوب ای دل در بر چوگان زلفش گو شدی یاد داری گفتمت خواهی بلنداقبال شد در همان روزی که با دلدار هم زانو شدی