شمارهٔ ۷

به گلشن شد وزان باد خزانم شکست افسوس شاخ ارغوانم مرا رخ سرخ تر از ارغوان بود شد از غم زردتر از زعفرانم مگر رویینه تن اسفندیارم که از شش سو جهان شد هفت خوانم هنوزم زندگانی برقرار است عجب سنگین دلم بس سخت جانم چنان گردیده ام زار و پریشان که سر از پا و پا از سر ندانم چنان کاهیده جسمم از غم و درد که خود از هستی خود در گمانم رسد هر لحظه از درد جدایی به گوش چرخ بانگ الامانم نه روز از گریه ام دارد کس آرام نه شب کس را برد خواب از فغانم گلستان چون شود فصل زمستان ز حالم چند پرسی آنچنانم ز درد و غصه جانم بر لب آمد ز پی صبح امیدم را شب آمد