Dağlar Gece Yağmurlarında Ağlar

Yine çağırıyor beni hicran kuyularında Gece yağmurlarına karışan sesin Karışıyor yağmurlara hüzünler Ete kemiğe bürünüyor karanlığın içindeki siluetin Bir şimşek çakıyor aydınlanıyor yüzün Hatırlıyorum yeniden yanılgımı aramızdaki kıtalar uzaklığını Biliyor musun sevgilim neden gece yağmurları var Balıklar suda ağlar Martıların göz yaşını gizleyecek gökyüzü var Oysa dağlar sadece gece yağmurlarında ağlar Bir kez daha geçiriyorum iğnenin deliğinden çırpınan ruhumu İşliyorum siyahın şiirini sessizce uçurumlara Havada hasretin dudaklarına değmiş karanfil kokuları Uçurumun ucunda ben.. Senden gelecek son rüzgar postasını beklerken Kayıbım rüzgarın önüne kattığı yapraklar kadar Gece yağmuru dağılıyorken gülüşüyor harfleri toprağın Çağırıyor beni kucağına İşte koyuyorum dizimi toprağına Eğiliyorum önünde Karanlığın içinde seçilemeyen bir siluetsende Gece sarmalıyor bileyerek kirpiklerini bir değse yüreğime Gülün ayaklarına düşen bülbül kadar ölesim var Damarlarımda dört nala atlar Arkasında kan tomurcukları gibi kızıl taylar Aramıza giren dağların tohumlarını Ciğerime sapladığı gelincikler Kızıl kıyamet bir gece Sürünüyorum bak işte yüz üstü yerlerde Asi akan bir nehir gibi Kıyılarındaki karanlıklara gömülüyor Kibirli gururumun tükenmiş külleri