Insanlarin Arasindaki Çocuk

Bir burnundan getirebilsem her boyun Şiirden kitaba son nefesim kalabilse Ihtiyaçsiz geceler şiirler insanlara Insan denen yirtici hayvanlara Marifet gibi yerin dibine batirsam artik Edilenden pişman olunamaz görünüşte Ardi sira vasitalarin tozundan paçavraya bak Kovalamayin ve kopmayin ölesiye Bakin kaldirin o yavruyu yerinden Yiyecek, giyecek verin hatta uyutun Ailesi gibi, bir daha sokakta birakmayan gibi Bir kötü lamba bu yana geliyordu hani Hani çit çikmayacakti caddede Görünmez, ansizin oldu ve kesildi çigliklar Bir yere çarpip takilip yuvarlanmasini Dumanlar içinde bir yumruk kaçiyor sanki Bir işaretle yaninda oturt artik Delikanli, ayaga kalktin birden Öfkelendin de istemeden bile olsa Karşida otururken göz ayiramadim senden Gelen geçenler arasinda, Vurdumduymazlar içinde Vücudum kaynadi sana işte o gün Alin yazilarin en korkunç şahidi Kahrolasi bir yüzyil içinde düşmüştü Boşuna hem de boşu boşuna çirpiniyordu Gözlerine götürürcesine ellerini Karalari silmek istercesine bir hüzün çöktü Gözyaşi delikanlinin yanagindan aşagi yuvarlaniverdi Öyle bir tutamadi ki kendini Yumruk kadar bir çocuk alt tarafi ne olacak dendi.