İz...

Sessiz sedasız kaçıyor anlamlar Mor menekşedeki gözyaşı Ekmeğimdeki mutluluk, Saçına tutturduğum kalbim… Saçındaki siyahlar gibi göç ediyor Beyazlara… Beyazlar ağlıyor kaderlerinin beyazına… Bütün zamanlar zamansız zamanları topluyor. Büküle büküle kıvrılan tutuşların Koptukları yerleri dikiyor iğne ipliksiz… Aynalarda gördüğüm ama aslında Görmeyip m(ı/i)ş gibi yaptığım bütün oyunları Yalan yanlış şu bilmem ne dünyayı, Benden göç eden bütün göçebeleri Gelme dur dediğim söylenmemiş sözlerimi Söküyorum ellerimde iğne iplik… Beyazlar süzülüyor siyahlara Siyahlar üzülüyor beyaz olamayışlarına Herkes kendininkini Başkasında görünce kıymete bindiriyor Ama trenler çoktan uzaklaşıyor Ayrı ayrı yönlere… Velhasılı geç kalıyoruz birbirimize Dışı bahar, içi güz oluyor suretimin… Aynalar konuşuyor, güz de bir bahar diye… Oyunlar şaşıyor Kağıtlar kopuyor öpüştükleri yerden Bardaklar çatlıyor en ince yerinden… Gizlerin içinde bir iz kalıyor Sessiz bir iz… Bir çığlıktır kopuyor ötelerden… Kalbime sokuluyor sebebi senden bir sancı Ölüyor içimde bir can Kalbime doğduğun yerden bir mezar taşı yükseliyor Ellerimde anılar gece vakti gömüyorum seni… Senden başka sensizlik biliyor bir bunu Bir kıyamettir kopuyor kıyametin içinden… Kıyama duruyor dünya Rükuya göç ediyor kalbim Kıyametin kıyamında kalıyor bedenim… Secdede bedenimi eğemediğime ağlıyorsun sen Sevda sözlerini tutuyor, Gözlerini tuzsuz yaşlarla yıkıyorsun Çoktan geçmiş trenlerin Kara dumanları sarıyor her bir yanını. Sen secdede bir mim Ben kıyamda bir elif oluyorum… Bir vav eğikliğinde buluşamıyor sevdamız