Cennette Sessizlik

bülbülleri, sakaları bombalarla susturduktan sonra hasbahçede hayallerin erişemeyeceği sessizlik başlar: büyük hayaletin, 'insanlığın' sessizliği... buzulların sessizliği, buzdan ve külden meleklerin sessizliği. tanrıyla, önce çığrışarak, sonra onun sessiz ve kıpırtısız diliyle konuşmayı deneyen felluceli anaların çoğalttığı sessizlik... gökçe kozalakları havan mermileri halinde başımızda patlayan kutsal bilgi ağacının; tüveyçleri, katledilen bebeklerin beyinlerinin zarı ve gözlerinin akı olup yüzümüze saçılan gökçe minelerin, hatmilerin, hüsnüyusufların sessizliği. - akbabanın süslenip püslenip yüreğimin başına konmasından, orada boğuk boğuk ötmesinden ve yüreğimin ebediyen susmak, ebediyen yok olmak arzusundan kuvvet bulan sessizlik - kevser ırmağının uyurgezer sessizliği. yamaçta, brugel üslubuyla boyanmış toprak yoldan yukarı ceset dolu bir römorku çekerek göğe doğru tırmanan ve bir resimden beklendiği gibi, doğal olarak, sesi soluğu, homurtusu duyulmayan 'ilahî tartı'nın ve 'denge'in arkasında bıraktığı sessizlik. ruhun millerce, millerce derinlerinde cennetin mülteci köylerinde öğle sıcağında, ağıl kapıları önünde, gübre yığınları üzerinde - üveyik midir, nedir? - çöplenen, pinekleyen ve arada boğazını temizleyip kem küm requiem cıvıldayan 'vicdan'ın çekilmez kıldığı sessizlik. bir meleğin bir sırtlan gibi ulumasının, bir köpeğin de bülbül gibi şakımasının ıssızlaştırdığı sessizlik. ölümün sesini şehvetle titreten sessizlik. ressamın gelinlerin, güveylerin yanaklarını, dudaklarını, perçemlerini, ölümün tırnağıyla kazırkenki sessizliği. sözcüklerin dikelen tüylerinin sessizliği, taşların büzüşen sessizliği, suların ürperen sessizliği, çayırların sararan sessizliği, göklerin sancıyan sessizliği. 'ebediyet'in, güllelerin açtığı çukurlarda kaynayan, toplu mezarları dolduran, tanrının göz pınarlarından taşan ve yanaklarında donan alçıdan sessizliği. ve "sen tanrı, yalnızsın, işin zor! senin için de dua edelim mi? " diye yakaran divanenin ağlayarak kanattığı sessizlik. 13 Kasım 2004