Hayat Bize Ne Öğretti

umutların umudum oldu, hayallerin hayalimdi. hangisini ne kadar gerçekleştirebildim bilmem. senin başını eğmedim, ama hep kendi boynumu büktüm. hiç yıkmadım seni, bir çam gibi dik ve mağrurdun anne. belki çok ta üzdüm seni. ama leke sürmedim, sürdürmedim sevgine. ihanet etmedim. hep kendi göğsümü yağmaladım, ateşledim. şarapnel parçalarını bir sen çektin bağrımdan. bir de yüreğin. biliyorum yüreğin çok yorgun anne. yüreğin susamış anne. candan sevdiklerim oldu benim de.. gittiler, terkettiler ne babam kaldı ne de başkası... oysa bir sen parçalamadın yüreğimi. bir sen bölmedin, ayırmadım beni. aynıyız işte aynıyız senle anne. yoğrulduğumuz hamur bile çürümüş. çürüyüp gitmişiz,yok olmuşuz anne. alın yazısıymış, kadermiş herşey bir olmuş. fotokopi olmuş yaşıyoruz anne. çerçevelenmiş mutluluk pozlarımız bile olmamış. resimlerde hep boynu bükük çıkmışız. hep kalbi kırık çıkmışız. hayata inat gülmemişiz fotoğraflarda. biz çoktan yıkılmışız anne. devrik cümleler arasında savrulmuşuz. sen bir yağmurdun. rahmetini üzerimden hiç esirgemedin. bense ıslanmak ve üşümek kaldım yamacında.. küçük kaldım, küçüğün kaldım. ben senin gülümseyen yarın kaldım. sen bir güneştin. ışık saçan varlığını çekmedin üzerimden. ben de bulutları yasakladım kapatamadılar seni. sen yarınlarımın gerçeği, umutlarımın miğferi. sen benim tek kelimelik dünyam oldun. bilmem sana ne demeli.. elimde kalan, gözlerine sürgün gözlerim. ellerine, tutun emri çıkmış ellerime. ağlamasan, sızlamasan ne olur anne. ağlıyorsun; seninle birlikte yerin yedi arşı yanıyor. üzülüyorsun; seninle beraber batmış saraylar. Ne Topkapı kalmış, ne de Yerebatan oda batmış çoktan. Kahroluyorsun; uzaklarda bir yerde bir şeyler sallanmakta. camiler,minareler yıkılmış hepsi batmakta... sen hep suskun durandın. biliyorum aslında içindeki fırtınalarını. savruluşlarını, kavruluşlarını. sen bastırıp bağrına kızılca kıyamet acını bunca yıldır gözyaşlarını, hangi odalarda sakladın anne.