Kırık Ayna

susmakmıydı çaresizliğin ışığı. sönmüş mum alevlerinde kısık pırıltılarmıydı yanmışlığı.. yada kapısız odaların kilitlerimiydi unutulmak. her kapının tutuk kalan kilitlerimiydi seni yasaklayan. senin olmayışından çıkan dumanlar yokoluşmuydu. bacaların kırık kiremitleri misali devrik ümitlermiydi. yalanlar rıhtımından her gün kalkan gemilermiydi yabancılaşan yüzlerin arkasında. ve karlar altında kalan çiçeklermiydi masumluğun izleri. zamansızlıkmıydı senin sevilişininde, terkedişininde izi. yoksa boş kalmış bahçelerdeki çiçeklermiydin. hangi anlamsızlıktın gidişlerin baharında. belkide boş bir masal kahramanıydın eskimeye yüz tutmuş bir karikatür parçasında. her gece mapuslarda söylenen acılı bir türküydün belkide. parmaklık arkası hüzünlerdin yada pencere dışındaki bir güneş ışınında. koca sevdaların içine bile sığdıramadığı bir coşkuydun. ağaçların dallarında son kalan yaprak taneleri vardı kışın ortasında, birde ben. aç kalmış çocukların boyun büküşlerinde gizliydin. hani üşümüş o küçük avuçlarda ısınmaya çalışan bir serçeydin belki. yada donuk bakan bir çift göz gibiydi ayaz kesen soğukların. masumluğun perdelerini bir bir kaldırmak varmıydı yazan romanlarda. varmıydı umutları satmak pahası olmayan değersizlere. yoksa bile bir sende vardı. neler geçerdi hayatın denizlerinden, dalgalarda sürüklenen tahta parçalarıyla beraber senmi?? yada gemi enkazlarında sürüklenen bir parça eşyamıydı kayboluşluğun. zamanı dolmuş ambalajlarda saklıydı sevdalar. açıldımı kokuları saracaktı her bir köşeyi ve istenmeyecekti. tarihi geçmiş damgası vurulmasının zamanıydı kokmuş aşklara. kaldırımlardaki parçalanmış taşlar vardı, birde yüreği bürkülenler; kırılmışlar sokağında. zamanın önünü kesemediği bir yol vardı sonu nere bilinmeyen. her gece rüyasında sonu gelmeyen uzun yollardı ve bir dörtyol. nereye gideceğini bilemediğin yollar. ya gözlerini kapat da seç yada kapıl birinie git... hangisiydi kolayına giden körü körüne kaçmakmıydı ötesi bile olmayan yerlere. sebepsiz fırtınalar kopardı aniden,hortumlar çıkardı çeker alırdı seni. herhangi bir gecenin herhangi bir parçası olarak kalıyordu koparılmış güller. ve cam kırıkları gül renginde boyuyordu kesilen canları. hangi candan akıyordu kanlar belki benden ama senden değil. çöllerde susluzukmuydu akan gözyaşların damlaları,bir avuç umutmuydu tek damla su bile. yada her kahkahada atılan bir parça tebessümdü bitmişliğin aynasında. kırık bir aynada seyretmekti parçalanmış masalları. ve akmasıydı gözyaşlarının terke dair hikayelerde. her darbede biraz daha kırmaktı aynayı ve masallarını.