Olanlar Oldu

Adını yazmıştım camın buğusuna sonra; yanına benimkini Sense, elinden geleni yaptın çocuksuluk gösterebilmek için Gözlerini kırpışınla açıklamıştın gizlerini sözler verirken birbirimize!.. Yaz gelince, ne kar kaldı ne buğu, ne de adımız kaldı yaz tutulmuşluğu kısa sürecek yerde haftalarca sürdü terli, yapış yapış öğleden sonraları; yine de gölgeler ısınamadı yıldızlı geceyi çabuk unuttu toprak Sense verdiğin bağlılık sözünü!.. Sonra, "son"bahar geldi huş ağaçlarının(*) altında yaprakları süpürdüm oturmadan Ceketimin içine sakladım, utangaçlığımızı, sadeliği ile kuru balıkların üzerine düşmüş "söz"lerimizi sakladım bütün hikayeleri ile... Şimdi karanlığa yakalandık yatağım soğudu, ay doğmaz oldu yüzüm soldu, toprak dondu Olanlar oldu... * Huş ağacı: Kuzey ülkelerinde sıkça rastlanan, çınara benzer bir ağaç.