Neye Dokunsan

eski bir New Orleans pansiyon odasında elbiselerini giyerdin, sen ve depocu çocuk ruhun, sonra küçük yeşil el arabanı iterek senin farkında bile olmayan tezgahtar kızların önünden geçerdin, minik ve dikdörtgen beyinleri ile daha büyük şeylerin düşlerini kuran kızların. ya da Los Angeles, yedek parça fabrikasındaki sevkiyat memurluğundan dönüp asansörle 312 numaraya çıkar ve akşamın altısında yatağa uzanmış sarhoş bulurdun kadını. onları seçmeyi bilemedin hiçbir zaman, artıkları, kaçıkları, alkolikleri, hapçıları buldun hep. belki de bulabileceklerin onlardan ibaretti, onların da bulabilecekleri senden. barlara takılıp başka kaçıklar, alkolikler, hapçılar buldun. topuklu ayakkabıların içindeki bir çift zarif bilek aklını başından almaya yeterdi. yayların üstünde hoplayıp zıpladın onlarla hayatın sırrını keşfetmişcesine. sonra tezgahtar Larry'nin koca göbeği ve minik gözleri ile yanına geldiği gün vardı, sürekli ıslık çalardı Larry. ıslığı kesip sen devkiyat masasında çalışırken başına dikilmişti. sonra sallanmaya başlamıştı ileri geri, böyle bir alışkanlığı da vardı, sen çalışırken başına dikilip sallanır ve seni seyrederdi, şu şakacı tiplerden biri, bilirsiniz, ve gülmeye başlamıştı, sen akşamdan kalma ve traşsızdın ve yırtık bir gömlek vardı üstünde. 'ne var, Larry? ' diye sormuştun. 'Hank, neye dokunsan boka dönüyor! ' demişti. tartışacak birşey yoktu.