Avcının Kanlı Gömleği

diyor ki, buhurunu yitirmiş tütsüyü kim, niye…? sentetik çiçekler konvoyu masumiyet şarkıları söyleyerek yürüyor bir morgun soğuk sessizliğiyle bakışıyoruz şişmiş cesetlerin moraran görüntüsüyle öyleyse niçin şarkı söylemeli hâlâ ölüler kadar sağırken kalabalıklar da diyor ki, avını gözlemekten yorgun avcılar dolaşıyor ormanda mümkün mü koyup başını uyumak bir ağacın omzuna bak bunlar cezayir menekşesi güneşe bakmanın gözleri bak bunlar yediveren gülleri kendi külünden yeşermenin bedeli de ki, buğday tarlasından geçip giden rüzgâr annesi unutturmaz şarkı söylemenin güzelliğini bıçak yemiş dalı hüznüyle söylenir avcının kanlı gömleği