Breves horas, Amor, há, que eu gozava

C Cláudio Manuel da Costa
0 Altın Yaprak
Breves horas, Amor, há, que eu gozava A glória, que minha alma apetecia; E sem desconfiar da aleivosia, Teu lisonjeiro obséquio acreditava. Eu só à minha dita me igualava; Pois assim avultava, assim crescia, Que nas cenas, que então me oferecia, O maior gosto, o maior bem lograva; Fugiu, faltou-me o bem: já descomposta Da vaidade a brilhante arquitetura, Vê-se a ruína ao desengano exposta: Que ligeira acabou, que mal segura! Mas que venho a estranhar, se estava posta Minha esperança em mãos da formosura!

Bu metin şairin özgün dilinde (İtalyanca) değil, bir çeviridir.

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.