Kumsal ve Deniz

Oturuyorum bir akşam vakti kumsalda ve de düşünüyorum neden yalnızım? neden karamsarım? düşlüyorum... gökte yıldızlar asılmış kandiller gibi duruyor ayrı bir renk katıyor geceme deniz, kumsala kavuşmak istercesine hırçın ve çılgın... Deniz üzgün deniz yorgun deniz hırçın... dalganın sesi var kulaklarımda sanki: yeni doğmuş, bir bebeğe annesinin söylediği ninni gibi geliyordu... balık kokusu ve ağaçların fısıldaşmaları inletiyordu kumsalı kumsal da keyifle dinler gibiydi Meltemler ılık ılık eserdi kumsaldan deniz hırçınlaşırdı o anda kumsala kavuşmak istiyordu kumsal açmış kollarını bekliyordu denizi... Gördüm bu olanları... ve anladım hiçbir şey yalnızlık kadar kötü değildi belki de deniz ve kumal nasıl da kavuşmak istiyorlardı başaramasalar da umutları vardı bu Tanrının bir yazgısıydı... bense hiç çaba sarfetmemiştim bu uğurda ama anladım artık gerçeği anladım.. Ve dalgınlıktan sıyrılarak baktım tekrar kumsal ve denize gülümsüyorlardı sanki bana.. ben de gülümsedim elimde olmayaraktan ve anladım... Martıların son uçuşları vardı gökyüzünde. amansız çığlıklar atıyorlardı sesleri kumsalda yankılanıyordu birşey ister gibiydiler... deniz hırçınlaşmıştı yine kumsal ise sessizdi. benim de yüreğim hırçınlaşmıştı deniz gibi aynı kaderi mi paylaşıyorduk ikimiz de bilinmez... Kumsal ve deniz kavuşacaklar mıydı? bilinmez...