Kibrit Çöpü

bazen gitmek istersin uzaklara çok uzaklara kimsenin seni göremeyeceği kimsenin sesini duyamayacağın uzaklara hayatına bir yol kenarında üstüne giymek istediğin bembeyaz gömlekle başlamak istersin otostop çekmeye ve gitmek istersin uzaklara çok uzaklara ve dünya dönerken kurbağaların boğazındaki şişkin madalyonları meteliksiz bir insanın kafasından geçen ekmeğin umutla kavgasını kutsal olan hiçbirşeyin olmadığı gibi eşit olan hiçbirşeyin de olmadığı yeryüzünde herşeyi herkesi ardında bırakmak istersin ve gitmek istersin uzaklara çok uzaklara seni hep taralı saçlarla görmek isteyen günü ve evlilik bekleyen bir kız gibi, düşen geceyi sarılığı sineklerle çarpışan sokak fenerlerini bırakamazsın dalıp giderken uzaklara yalnızlığın sana daha sıkı bağlandığını bilemezsin bir kibrit çöpüyle yakarsın günü gözlerinde bir kibrit çöpüyle devirirsin bir günü daha