Nü Veda; Ayrılığa Dudak Payı

Ritmik bozgunlara uğramış kalp odacıklarında solunum yetersizliğinden an be an ölen düşsel yan(ı) lışlarını şaşaalı cenaze törenleriyle gömüyordu kadın ruhunun keşmekeş ütopyasına... erken boşalan gözyaşlarına mezar olurken gamzelerin kaç intihar gizlenir kirpik uçlarında dur Riccardo, sırası değil daha sonra ölebilirsin gitmeliydi kadın ki gitmek için kalmıştı usunun her köşesinde arsız tebessümlerle bezenmiş boylu boyunca uzanan gerçeklerin üzerini özenle seçtiği yalanlarla örttü adam ölüme dudak payı bırakmışken zaman ektiği hayallerden gerçek biçemezdi uzun cümleler paslı makas darbeleriyle kesiyordu aşkın gitmelere yenik düşen ömrünü dil altına yerleştirdi adam dudak ucuna gelen çıplak kelimeleri susuyordu konuşsaydı mutlak bir ölüm çınlayacaktı lal olmuş hücrelerinde ölümü içine kustu adam ve sustu aşkın mağrur infazına tanıklık ediyordu gece gece yıl(dız) ların saydıkça kanatan sivri köşelerini saklıyordu karanlığında gece (d) okunuyordu ebruli bir ayrılığın her zerresin(d) e tende sızı oluyordu gece, (ç) özümlenmeyi bekleyen acı bir denklemken kadının parmak uçlarında. dudağının kenarında kalan tirada zehir zemberek bir dille dokunuyordu kadın; ah Riccardo yanılıyorsun hayatın zarı çoktan patlamış bu yüzden hiçbir yaşam bakir/e değil ayrılık; iki ucu keskin bıçak yırtıyordu güne doğdukça tan yerini (k) an kaybediyordu aşk oluk oluk adam gitme diyordu kadına ben ölmeden ölme. yitik gölgesini atıp sırtına kadın ayak üstü sevişmelerde ruhunu teslim etti adama huzur içinde uyuyabilirdi artık yalnızlığa hadi Riccardo şimdi sen de ölebilirsin bir elveda cümlesinin kıyısından aşağı bıraktı adam kendini ve bu yüzden hiçbir vedaya el süremedi kadın gitti adam öldü gökten üç nokta düştü yakışmadı hiçbir aşkın sonuna (...) son kez yazgının deklanşörüne basıyordu gözlerde aynı hüzün, iki ayrı coğrafyada...