شمارهٔ ۱۰۳

بازم از دیده در بار گهر می آید لعل فام است مگر خون جگر می آید تیر مژگان که زند ترک کمان ابروی من پیش پیکان ویم سینه سپر می آید هر زمانی که تصور کنم آن روی چو مه جانم از بهر تماشاش به در می آید منتظر بر سر راهم شب و روز و مه و سال تا از آن سو که تویی هیچ خبر می آید پای بوسی ز تو می خواهم اگر دست دهد سهل باشد اگرم عمر به سر می آید طوطی جان من خسته هوای تو کند سوی آن پسته خندان به شکر می آید کر قمر آن رخ زیباست نگویی که چرا در کم و کاست تنم همچو قمر می آید کیمیا عشق ترا دانم و بس کز اثرش سیمم از دیده بر این روی چو زر می آید کوش در آینه روی چو ماهت از زنگ کز دل ابن یمین آه سحر می آید