Affediyorum

Eylül yorgunu düşler Hayıflanırken belleğimde Yokluğunda boş kalan kollarımı bağlıyorum Bağlıyorum ödünç deli gömleğiyle Kırk aşık biçmişti, Kırk kaçık dikiyor benimkini Küt ve kırık tek iğneyle Her veda mektubumu 'Bırakma!'larla bıraktım kör kapına Gecikmenin çıkardığı yangınla Ucu yakılmış mektupları Ah ümmi kesilen öğretmen, Açtın-açamadın zarfları Ve anılar içimden kovarken beni Elinde vefadan taşlaşmış sözcüklerle Kovarken Neye sığınsam yüreğim dışında (şimdi) Bu denli çokken az mı geldik aşka Ne yapmalı ey aşk ey varlık Yalıt umudumu yalandan Ey düş artık yalanı yanılt Yalanı yalıt aşkımdan Şimdi yalnızlığımı kendine- Kalabalık sayan bu sokaktan Kendime gitme vaktidir Suydu yangınıma sevgisizliğin Kül hükmünü sürecek Affedilmezliğin kül Kendim! affediyorum seni