Dal Ve Rüzgâr

Rüzgârın kırdığı dalına ağlıyor ağaç Dökülen yapraklarına bakarak Vah diyor dalına vah.. Dal ayrıldı ağaçtan Vefasız rüzgâr memnun halinden Özürsüz esiyor üstelik Hala ağacın yapraklarını öperek! Arsız diyor dal, kırgın içinden Arsız rüzgârsın sen kırdığın yetmedi mi beni? Sırnaşma yapraklara… Rüzgâr küstahça savuruyor dalı yerden Fırlatıp atıyor uzaklara Dal hepten kimsesiz hepten yalnızdır artık… Bizim hikâyemiz bu sevgili Ayırdılar beni senden savurdular bir yere Toprak bile doyurmadı onları Bize uzanan elleri kırılmadı, kırılası yürekleri... Kopardılar beni senden Tanrı buyruğu kabul ettik bizde Neden eğdiysek boynumuzu eğdik ikimiz de… Neyin yasağını yaşıyoruz senle? Kim koydu bu kanunu? Niye vermezler seni bana? Ya da niye razıyız bu kadere? Dalın teslimiyeti gibi Rüzgâra teslim olduk biz de sessizce… Gayrı zincirli yüreğim sevgiye Yeminli sevmeye madem direnmiyor sevgisine Madem razı her şeye O halde bir daha sevmeyecek işte! Anıların gölgesi var yüzümde Beynimde hüzünlü bir şarkı Dünü yaşıyorum acıyan bu günde İlk kendime yasak ettim mutluluğu İkincisi sensin aşkımın yasağı… Bir deniz kadar derya yüreğim Rüzgârı bile affediyorum Onun hırsı sevene, ya sevenin hırsı kime? Affetmediğim affedemediğim Bu anlamsız teslimiyet niye...