Avuçlarından İstanbul

Ey yar; Şehrin avuçlarından damlıyorsun... Söz şerbetinden içiyor kumrular Rüzgarda rapsodi yapıyor Ruhundan gitarına dökülen notalar Sonra, Surunu üflüyor İsrafil gecenin Yalın ayak bir sevişmenin Tanrısı oluveriyorsun İnliyor duvarlar şehvetinden Ateşinle gökyüzünde her gece Yıldızları kaynatıyorsun Sabaha avuçlarıma gecenin yangınından kalma Bulutları bırakıyorsun... Sen Ruhuma da, Bunaltan yazgıma da İyi geliyorsun... Ey yar; Şehrin avuçlarından taşıyorsun... Beyoğlu sırtında taşıyor seni Sıcak şarapla mideni yıkadığında Gökyüzü karanlık yüzünü gösteriyor Ağladığında... Ey yar; Ruhumun kasnağında ki en renkli oyamsın Şehir bile sana açken Bu garip sensiz nasıl oyalansın?