S O B E

" B e d e n i m b ü y ü r k e n , i ç i m d e k i ç o c u k s a h i p s i z k a l ı r " Ataçladığım hayaller dökülür saçlarımın siyahından Perçemimin uzunluğu kadardır umutlarım Ve alnımın çatısı açıkta Gaflet zamanına çekilir adımlarım Oysa ki ben tövbekârdım Artçı sarsıntılara yenilmiş Şimdi ise günahkârım Tenha bir yoksulluk sobeler tenimi ve hayatım boyunca ebe olmanın vebâli yüklenir kamburuma Her söz dilimi ısırmaya Her nefes genzime dumanıyla yakmaya başlar Karanlık çöker mavisini yitiren düşlerime Kaçak sûretler baş kaldırır ölüme Ve özlemim Sokak ortasında dizlerini kırar , düşer taşların sırtına Tavanı olmayan şehir üşümeye başlar onlarla Sessizlik sesi boğar türkülerin melodisini Rüzgar kokunu sürer , dolanmaya başlar başımda Ağıtlarım yükselir şimşeklerin köklerine doğru Bari sen kurtar kendini bensizlikten yana Ben çoktan harcanmışım nasılsa Zaruri itiraflar mahkûmluğum suçlarıyla ortak olur Kasvetin cehaleti düşer omuzlarıma Bak sobelendim yine Hayat oyunlarında baş rolleri vermezdim kimseye "Ama artık oynamıyorum"