Sızlayan Gamzelerime Aşkın Eşgâli

kaç memleket eskitip kaç şiire kelepçe taktım yokluğunda bilemezsin sırf öcümü susturmak adına, bıraktım düşlerimi zamana kaç matemi sayıp ellerimle kaç eşgâli çizdim omuzlarına çözemezsin yasladığım başımı dik tutmak adına, sindirdim yanlışları hayata kışın beyaz eteğine abanırken esmer gülüş baharın yanağından düşer katre katre ölüm bakma sen ! yıkımını durdurduğum inşa edilmeyen ömrümden biçtiklerim attığım narâlara helâllik verendi lokmaların boğazıma dizilirken, suyumdu sevgi bir gün; bir palyaço gibi bıraktıklarını oynayacağım kendime aynadaki yüzüme tokatlar savurup hırsımın çimdiğiyle sızlatacağım gamzemi ellerim acıyacak, dudağıma kanın kırmızısı bulaşacak arkamda ise mendil uzatan bir gölgeyi düşleyip yine yalnızlığı tartacağım sen yakınıma düşen en uzak ihtimâl çelmeleri kabul edip topuğunu kırıyorum hadi Şimdi yürü(t) !!!