Zemheri Sükûnet

bir gece yolculuğuna bıraktım , taşa dönmüş ruhumun târûmar hâlini etraf enkazı kaldırılacak silik çizgilerle dolu dudakların izleri sahipsiz bardakların dipleri boş gölgesi olmayan sûretler düşüyor önüme belli ki fırtına kopacak şehirde kim/bilir !!! vakitli vakitsiz sükûnetler yoklamaya başlar düz duvarları sahibe karıştırmadan yönlerini inzivaya çeker kendini köşe başlarını mesken kılan gece ise himayesine alır doğmamış umutları günün sönen ışığı uyandırırken mehtâbı dağınık kalmış yatağına sızar güneşin sıcak yanı doğumu tamamlanır esmer’ay’ın nefesin adresinde gezinen isimsiz nâmeler kapısı tıklanan can’ın davetsizliğine cevaptı misafirliğin gündeliğine karşı kararsız kalan soluksa bir süre sus kalabildi dirseğinden tükenmeye başlayan gücü ile bükülür bileği ve benliğine ağır gelir bedeni zemheri u/yanışların zincirleri kırılır akşam akşam . . . saat seni vurur / beni de yere düşürür