Ben Gurbetten Kalmayım

sen bana bakma bazen dalgalanırım avuçlarıma sığmaz dünya yüreğim almaz kahpeliği ve taşıverir denizlerim ansızın kurşunlar yağar geceme sevdamın mahremiyetine el uzatılır gülümün dikenleri batar canıma sessiz kanarım sen bana bakma be gülüm ben gurbetten kalmayım artık dört yapraklı yoncaları aramıyorum ümitsizce biliyorum bulsam da bana şans getirmeyecekler bir güneş sıcağı yüreğim vardı zamanın birinde ısıtırdı her yanı oysa şimdi buzdağı misali dokundukça ben ürperirim belki hiç bir şeye bu kadar üzülmedim hiç bir şeye ağlamadım bu kadar ah be gülüm ben içimdeki gurbete yanarım gün olur durgunlaşır nehirlerim öylesine başıboş kıvrılır ama bazen de bir feryat figan kopar ki bir ben kalırım içerde... bir ben darmadağın hiç bir şeye eyvallah etmemiştim be gülüm bir sevdaya boyun eğdim umarsızca bir hasrete yenik düştüm çaresizce bir yalnızlığa taşıdım yolumu dedim ya sen bana bakma be gülüm ben gurbetten kalmayım.