Ter içinde bir koşuşturmada bulursun kendini birden Hayat işte Sadece adıyla kalıyor akıllarda Yontuk bir düz üzerine konulmuş…
Ömrümün en dik yamacını tırmanıyorum Soluk soluğa yaşanmış hayatın En nefes kesici yamacı Neresinden bakarsam bakayım…
Balkondan balkona bir diyalektiğin büyüsünde Senli günlerin hayali ile dolu olmak Senli günlere açılan pencerem ki sigara içerken Perdenin ardındaki silüetinle parıldayan…
Elbet ben de çocuktum Bir zamanlar Kısa süre de olsa Ben de şeker için ağladım…
Ömrümün baharı çocukluğumda kaldı Şeker için ağlayışlarım Basit nisan yağmurları Özlemlerim gök gürültüsü…
Teslim edilmiş yulara bağlı sürüklenen at gibi Yalnız nal seslerim vuruyor Gamla kederle döşenmiş patikalarıma Takunya giymiş bir düşünce oldum…
Zindanların kuytuları sokağa dökülür Ardımda ağlayan bir zincir kalır Belki yalnız kalırım Savrulan bir çocuk yüreği gibi…
Gözyaşlarımı siyah yosunlar sarıyor Tuzum tenime karıştıkça Acıdan inliyor inandıklarım İnanmak yalan oldu…
Üşümüş bir kar tanesi oluyordum yavaş yavaş Soğuğum kendimi vuruyordu Seni görmek istiyordum karşımda Ama esiyordun…
Beyaz bir sayfa olmak istedim hep Beni kirleten bir mürekkep damlası olmadın Bir şiirdin Bir deyiş…
Bir tablo yaptım kirpiklerimle Mistik birer fırça darbesi oldum Şöyle kuşbakışı baktım gönlüme Bir çocuğun saf hayali oldum…
Bana bir sen daha katıyordun her an Bulutlar üstünde çay içmek gibiydi Sana aşık olmak Gözlerinde çarpışan yıldızların ışığını…
Ölüm geçince aklından Sakın sigara yakma Sen de yanarsın Küllerin kalır kültablasında…
Okuduğum Okumayı sevdiğim Okudukça anladığım bir sen varsın Sende sevda emekçiliği var…
Bir su damlasına sıkışabilsem keşke Sıkıldığım an terketsem ruhumu bulut gibi Ve düşünmesem benden hariç binlerce zerreyi Adına ne derler bilmem…
15 / 17 gösteriliyor