غزل شمارهٔ ۱۰۴

به خرابات شدم دوش مرا بار نبود می زدم نعره و فریاد ز من کس نشنود یا نبد هیچ کس از باده فروشان بیدار یا خود از هیچ کسی هیچ کسم در نگشود چون که یک نیم ز شب یا کم یا بیش برفت رندی از غرفه برون کرد سر و رخ بنمود گفت خیر است درین وقت تو دیوانه شدی نغز پرداختی آخر تو نگویی که چه بود گفتمش در بگشا گفت برو هرزه مگوی تا درین وقت ز بهر چو تویی در که گشود این نه مسجد که به هر لحظه درش بگشایند تا تو اندر دوی اندر صف پیش آیی زود این خرابات مغان است و درو زنده دلان شاهد و شمع و شراب و غزل و رود و سرود زر و سر را نبود هیچ درین بقعه محل سودشان جمله زیان است و زیانشان همه سود سر کوشان عرفات است و سراشان کعبه عاشقان همچو خلیلند و رقیبان نمرود ای عراقی چه زنی حلقه برین در شب و روز زین همه آتش خود هیچ نبینی جز دود