غزل شمارهٔ ۱۱۰
ع عراقی
0
Altın Yaprak
نگارینی که با ما می نپاید
به ما دلخستگان کی رخ نماید
بیا ای بخت تا بر خود بموییم
که از ما یار آرامی نماید
اگر جانم به لب آید عجب نیست
به حیله نیم جانی چند پاید
به نقد این لحظه جانی میکن ای دل
شب هجر است تا فردا چه زاید
مگر روشن شود صبح امیدم
مگر خورشید از روزن برآید
دلم را از غم جان وا رهاند
مر از من زمانی در رباید
عراقی بر درش امید در بند
که داند بو که ناگه واگشاید
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş