غزل شمارهٔ ۱۶۳

هیهات کزین دیار رفتم ناکرده وداع یار رفتم چه سود قرار وصل جانان اکنون که من از قرار رفتم چون خاک در تو بوسه دادم با دیده اشکبار رفتم بگذاشتم ای عزیز چون جان دل نزد تو یادگار رفتم زنهار دل مرا نگه دار چون من ز میان کار رفتم بردند به اضطرارم ای دوست زین جا نه به اختیار رفتم غم خواره و مونسم تو بودی بی مونس و غمگسار رفتم از خلق کریم تو ندیدم یک عهد چو استوار رفتم چون از لب تو نیافتم کام ناکام به هر دیار رفتم نایافته مرهمی ز لطفت دل خسته و جان فگار رفتم شکرانه بده که از در تو چون محنت روزگار رفتم تو خرم و شاد و کامران باش کز شهر تو سوگوار رفتم در قصه درد من نگه کن بنگر که چگونه زار رفتم