غزل شمارهٔ ۱۶۷

اگر فرصت دهد جانا فراقت روزکی چندم زمانی با تو بنشینم دمی در روی تو خندم درآ شاد از درم خندان که در پایت فشانم جان مدارم بیش ازین گریان بیا کت آرزومندم چو با خود خوش نمی باشم بیا تا با تو خوش باشم چو مهر از خویش ببریدم بیا تا با تو پیوندم نیابی نزد مهجوران نپرسی حال رنجوران بیا زان پیش کز عالم بکلی رخت بربندم بیا کز عشق روی تو شبی خون جگر خوردم میازار از من بی دل که سر در پایت افکندم مرا خوش دار چون خود را به فتراک تو بر بستم بیا کز آرزوی تو دمی صد بار جان کندم ز لفظ دلربای تو به یک گفتار خوشنودم ز وصل جان فزای تو به یک دیدار خرسندم وصالت ای ز جان خوشتر بیابم عاقبت روزی ولی ار زنده بگذارد فراقت روزکی چندم وطن گاه دل خود را به جز روی تو نگزینم تماشاگاه جسم و جان به جز روی تو نپسندم ز هستی عراقی هست بر پای دلم بندی جمال خوب خود بنما گشادی ده ازین بندم