غزل شمارهٔ ۱۹۰
ع عراقی
0
Altın Yaprak
افسوس که باز از در تو دور بماندیم
هیهات که از وصل تو مهجور بماندیم
گشتیم دگر باره به کام دل دشمن
کز روی تو ای دوست چنین دور بماندیم
ماتم زدگانیم بیا زار بگرییم
بر بخت بد خویش که از سور بماندیم
خورشید رخت بر سر ما سایه نیفکند
بی روز رخت در شب دیجور بماندیم
از بوی خوشت زندگی ای یافته بودیم
واکنون همه بی بوی تو رنجور بماندیم
روشن نشد این خانه تاریک دل ما
از شمع رخت تا همه بی نور بماندیم
ناخورده یکی جرعه ز جام می وصلت
بنگر چو عراقی همه مخمور بماندیم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş