غزل شمارهٔ ۱۹۰

لغزشی خورده ز پا تا سر ما خنده دارد خط بی مسطر ما ذره پر منفعل اظهار است کو هیولا و کجا پیکر ما می نهد بر خط زنهار انگشت موی چینی ز تن لاغر ما خنده زن شمع از این بزم گذشت گل بچینید ز خاکستر ما جهد از آیینه ما زنگ نبرد منفعل شد کف روشنگر ما خواب ما زیر سیاهی بالید سایه افکند به سر بستر ما عمرها شد که عرق می گرییم شرم حسنی ست به چشم تر ما حیف همت که زمانی چو حباب صدف بحر نشد گوهر ما چهره زرد شکن ها اندوخت سکه زد ضعف کنون بر زر ما عجز طومار طلب ها طی کرد مهر شد آبله بر دفتر ما شمع حرمانکده بی کسی ام پا مگر دست نهد برسر ما رنگ پرواز ندیدیم به خواب بالش ناز که دارد پر ما علت بی بصری را چه علاج نگهی داشت تغافلگر ما نیست پیراهن دیگر بیدل غیر عریانی ما در بر ما