غزل شمارهٔ ۲۰۸

مبتلای هجر یارم الغیاث ای دوستان از فراقش سخت زارم الغیاث ای دوستان می تپم چون مرغ بسمل در میان خاک و خون ننگرد در من نگارم الغیاث ای دوستان از فراق خویش همچون دشمنانم می کشد زانکه او را دوست دارم الغیاث ای دوستان دیده اید آخر که چون بودم عزیز درگهش بنگرید اکنون چه خوارم الغیاث ای دوستان غصه های نامرادی می کشم از دست او زهره نه کآهی برآرم الغیاث ای دوستان یاد نارد از من مسکین نپرسد حال من هم چنین یار است یارم الغیاث ای دوستان هم به نگذارد مرا تا با سگان کوی او روزگاری می گذارم الغیاث ای دوستان قصه ها دارم ز جور او میان جان نهان با کسی گفتن نیارم الغیاث ای دوستان جان فرستم تحفه نزد یار و نپذیرد ز من غم فرستد یادگارم الغیاث ای دوستان باز پرسد از من بیچاره ماتم زده کز فراقش سوکوارم الغیاث ای دوستان یار من باشید کز ننگ عراقی وا رهم کز پی او شرمسارم الغیاث ای دوستان