غزل شمارهٔ ۲۴۸
ع عراقی
0
Altın Yaprak
پیش ازینم خوشترک می داشتی
تا چه کردم کز کفم بگذاشتی
باز بر خاکم چرا می افگنی
چون ز خاک افتاده را برداشتی
من هنوز از عشق جانی می کنم
تو مرا خود مرده ای انگاشتی
تا نیابم یک دم از محنت خلاص
صد بلا بر جان من بگماشتی
تا شبیخونی کنی بر جان من
صد علم از عاشقی افراشتی
من ندارم طاقت آزار تو
جنگ بگذار آشتی کن آشتی
هان عراقی خون گری کامید تو
آن چنان نامد که می پنداشتی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş