شمارهٔ ۲۴۸

منم نزاری قلاش رند عاشق مست هر آدمی که چو من شد ز ننگ و نام برست دلم ز خرقۀ ناموس زاهدان بگرفت مرید خم چه عجب گر ز خانقاه بجست برو تکی ز پسم می زنند و می گویند که شیخ باز شرابک بخورد و توبه شکست به گردن من اگر خون توبه نیست حلال حرام زاده چرا طعنه می زند پیوست اگر به زرق روم ازرقی توانم داشت و گر چو سرو نباشم قبا نیارم بست نصیحتم مکن ای یار لطف کن برخیز محبت است و لیکن به دشمنی بنشست کنون محب جوانم مرید پیر نی ام غلام زاهده ام بعد ازین نه زهدپرست گهم به خانقه آرند با قبا هش یار گهی ز می کده با خرقه می کشندم مست به پیش شحنه برند این غزل اولام اولام ز بعد آن که بگرداندند دست به دست ز بهر آن که چو یک شاخ طاعت است چرا نخست شاخ ز شهدست و آن دگر ز کبست چرا ز فرقت هفتاد و سه یکی ناجی ست چه گونه دوزخی اند آن دگر ده و دو و شست