غزل شمارهٔ ۲۵۷

تا چند عشق بازیم بر روی هر نگاری چون می شویم عاشق بر چهره تو باری از گلبن جمالت خاری است حسن خوبان مسکین کسی کزان گل قانع شود به خاری خواهی که همچو زلفت عالم به هم بر آید بنمای عاشقان را از طره تو تاری آن خوشدلی کجا شد وان دور کو که ما را دیدار می نمودی هر روز یک دو باری ما را ز هم جدا کرد ایام ورنه ما را با دولت وصالت خوش بود روزگاری در پرده چند باشی برگیر برقع از روی تا روی تو ببیند یک دم امیدواری در انتظار وصلت جانم رسید بر لب از وصل تو چه حاصل ما را جز انتظاری جام جهان نمایت بنمای تا عراقی اندر رخت ببیند رخسار هر نگاری