غزل شمارهٔ ۲۸۹

بیا که بی تو به جان آمدم ز تنهایی نمانده صبر و مرا بیش ازین شکیبایی بیا که جان مرا بی تو نیست برگ حیات بیا که چشم مرا بی تو نیست بینایی بیا که بی تو دلم راحتی نمی یابد بیا که بی تو ندارد دو دیده بینایی اگر جهان همه زیر و زبر شود ز غمت تو را چه غم که تو خو کرده ای به تنهایی حجاب روی تو هم روی توست در همه حال نهانی از همه عالم ز بسکه پیدایی عروس حسن تو را هیچ درنمی یابد به گاه جلوه مگر دیده تماشایی ز بس که بر سر کوی تو ناله ها کردم بسوخت بر من مسکین دل تماشایی ندیده روی تو از عشق عالمی مرده یکی نماند اگر خود جمال بنمایی ز چهره پرده برانداز تا سر اندازی روان فشاند بر روی تو ز شیدایی به پرده در چه نشینی چه باشد ار نفسی به پرسش دل بیچاره ای برون آیی نظر کنی به دل خسته شکسته دلی مگر که رحمتت آید بر او ببخشایی دل عراقی بیچاره آرزومند است امید بسته که تا کی نقاب بگشایی