غزل شمارهٔ ۴

کشیدم رنج بسیاری دریغا به کام من نشد کاری دریغا به عالم در که دیدم باز کردم ندیدم روی دلداری دریغا شدم نومید کاندر چشم امید نیامد خوب رخساری دریغا ندیدم هیچ گلزاری به عالم که در چشمم نزد خاری دریغا مرا یاری است کز من یاد نارد که دارد این چنین یاری دریغا دل بیمار من بیند نپرسد که چون شد حال بیماری دریغا شدم صدبار بر درگاه وصلش ندادم بار یک باری دریغا ز اندوه فراقش بر دل من رسد هر لحظه تیماری دریغا به سر شد روزگارم بی رخ تو نماند از عمر بسیاری دریغا نپرسد از عراقی تا بمیرد جهان گوید که مرد آری دریغا