Gene Ben

şimdi yazların o eski doruğundan bir gül açacaktır ıslak denizlerden bu yana benim ellerimi berberler kesiyor saçlarımdan önce ben hep kavgaya hazırlanan o eski çocuğum şiirimi eskitmeden çağlardan gelen bir korkuyu duyarak eşkıya ateşlerini seviyorum bir yalnızlık uykusuz gecelerde eski şaraplardan bana gelen dağlardan ovalara inen bir ırmak gibi hangi güneş bu kendini öldüren ne kadar çok yeniledim kendimi kaç kez yorgundum kentler kadar bir sevgi diyorum bir sevgi gözlerin bittiği yerde başlar durup saçlarımı yeniliyorum gözlerim üşüyor apaçık olmaktan