Hüzün

En eski arkadaşım Gazel ateşleri yakarken güz günleri Taşınmadan evini süpüren bir kadın gibi Gel, derin öfkeyle girelim kışa Nasıl bakarım ben mora! Kar yağar her şey kendini hatırlar Bir kent hatırlar eski yağmurları Bir ışık makası Keser yetimlerin göğünü Oyuna alınmayan çocuk Gözyaşından bir disk fırlatır geleceğe İnsan ilk kez görür kendini kanında Gün iner, Kasım göğü Geçirir ipliğini dargın komşudan Ve sonunda Kazanır kendine güveni Otobüste ağlayan asker Sen doğunca Hüzün Habersiz ördüğü hırkayı Gösteren bir kadın gibi. Çıkaralım gizlediğimiz gülleri Derin öfkeyle girmeliyiz kışa