Otuz Yedi

'sen yanmasan ben yanmasam biz yanmasak nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa?' N.Hikmet otuz yedi kan damarlarımda otuz yedi can dipdiri otuz yedi beden dipdiri otuz yedi alev alevleri içimize düştü o gece o gece Sivas'ın utancı en kızıl yerinde otuz yedi beden al bir alev olmuş yanmaktaydı Sivas'ın içinde onlar ise korkmaktaydı karşılarında devleşen öfkeden dağlarda direnen çiçekten sevgiden umuttan korkmaktaydı onlar bizlere zincir vurdukça onlar esir oluyorlardı esaretten korkmaktaydı onlar dipdiri otuz yedi beden yanar nicedir Sivas'ın içinde dipdiri otuz yedi alev destan olmuş o gece dillerde öfkeleri duman olmuş karışır göğün yüzüne Sivas'tan korkmaktaydı onlar semah dönen aşıktan neden korkar ki insan neden göğe yükselen ışığımızı dumana boğmak ister onlar semahtan korkmaktaydı böylesi buruk ciğerim böylesi otuz yedi bedeni ancak öylesi insan böylesi hayasız umutsuz sevgisiz namussuz insan yakar gecelerimizi bilmezler ki kaçılmaz sevgiden o gelir seni bulur sabahın ilk ışığında şafaktan kaçılır mı hiç? bilmezler ki umuttan kaçılmaz umut değil mi esir kentlerin öfkesindeki fırtına fırtınadan kaçılır mı hiç? sanırlar ki acısının hesabını sormaz o halktır ki yedi düveli dize getirmiş o halktır ki Bedrettin'leri bağrında yetiştirmiş o halktır ki kurtuluşunu sizin hilafetinizden çıkaran o halktır ki şahı sultanı titretip cumhuriyet kuran halktan kaçılır mı hiç? bilmezler ki onlar otuz yedi can gider ve onların toprakları doğurur milyonlar bilmezler ki onlar -pir sultan ölür dirilir- kaçacak delik bulamazlar gün gelir milyonlardan kaçılır mı hiç? milyonlardan korkmaktaydı onlar yaram derin yaram kanar on bir yıldır öfkem kındadır on bir yıldır Madımakta yanan akıtılan kandadır o alevin bıraktığı is yakar yüreğimi belki de o yüzden hala otuz yedi can başı dik karlı dağlarda o yüzden hala akar otuz yedi kan damarlarımda...