Devir De Devir...

Ruhumun eli kolu bağlı artık Dört taraftan dört hançer vurdular Kuduz bir sayha koptu geceden Geceler ve cüceler arasında kaldım Ciğerimde fincan fincan yanıklar Etrafımda dönüp dolanıyor alıklar Bilinçaltımda sen varsın, Bunu kimse bilmiyor Çünkü kimse bilinçli değil Çözemedi kimse yüreğimdeki düğümü Yemin olsun ki, bu şehrin ışıklarını ben söndürmedim Zaten karanlıktan çok korkuyorum Dizlerimde bedenim sallarım sallarım uykusu gelmez Bulvarlara atıyorum kendimi,olmuyor Evhamlı caddeler kaldırımlarla yürek yüreğeyiz Dokunuyorum kaldırım taşlarına usulca,dostça! Kaldırımların bir dili olmalı diyorum,belki de rengi… En azında dilinden anlayabilmeli şairlerin. Ki lügatimi bir gece vakti suya düşürdüm Kulaklarımda uçuk cümleler,anlayamıyorum Büsbütün yabancılaştım her şeye Dilimde modası geçmiş Osmanlıca sözcükler Kimseye bir şey anlatamıyorum,utanıyorum… Sonra en eski İstanbul şarkıları gelir aklıma Bir de Fransız şansonları... Popüler aşklar dudaklarımı uçuklatıyor Aşktan da aşıktan da maşuktan da utanıyorum Eski esvaplarımı yakıyorum kuytusunda gecenin Bulanıyor,isi suratıma ve hayatıma.... Dişim ağırıyor bu devirde çektiremiyorum Başım uzağıma düşüyor,hissedemiyorum Devir öyle bir devir ki tek seferde devrilemiyorum...