İstanbul Bensiz Neyler

Hey gidi istanbul Bu seni ilk terk edişim Amansız eski bir şehre gidişim Senden ayrılamam diyişim Hepsi boşaymış Hayallerim bir tren vagonunda kaybolmuş Rayların geçit vermez uğultusunda durdurulmuş Üsküdar bensiz neyler Dalgaları sel olmuş kudurmuş Derken karşımda bir adam belirdi Yaşı belki elli belki atmış Ömrü sakallarının ağardığı kadarmış Hiç bakmamış mı aynaya Sordum Sarılmış bir acı konyağa Anlattı sonra adı kazım Geç olmadı anladım Ona bir muhabbet lazım Dedi bu yanlızlığım alın yazım Tek tabancadır genelde tarzım Nasılda yandı bağrım Hiç bakamadı yüzüme Bir oğlu varmış benim yaşımda Doğduğundan berridir görememiş Ağlıyamamış başında Sarılamamış kimseye oğul tadında Düşlerine girermiş tan ağardığında Hele birde yağmur yağdığında Kanatırmış tırnakları gözbebeklerini Uyandımı tek başına yatağında Komşular toplaşırmış Geceyi bölen çığlığında Kim dua eder başucunda Sonsuz yere yığıldığında Dedim annesi kim kardeşin Derin derin iç çekti Cebinden çıkardı bir yudum konyak içti Eskiden beyoğlunda bir genelev varmış Gittimi insanlar oraya kış bile baharmış Dedim ki ona tamam sus Anlar gibi oldum Sonradan öğrenmiş Çocuğu bir kaldırıma koymuş Bizim yenge meğer yirmi yıllık orospuymuş Kahpe istanbul İşte karşımda yarattığın eser Yaşamışlığı adama ölümden de beter Yeter ulan istanbul yeter Söylesene Kime kıyacaksın bu seher