Kaldırımlarını Salma Ey İstanbul

devrilince bir yetmişlik votka misali görünür her yer bir şiir gibi uzaklarda sesimi duyuramadığım biri başım döner yıldızlar gökyüzünde birden bire söner savrulunca sokaklara sokak çocuğu edasıyla istanbul üstüme salar kaldırımlarını bir şair kaybetme kaygısıyla zincirler kendisine beni kız kulesi dalgaların sevişmesiyle anlaşılır sesi en güzel üsküdar sahilleri çizer gökyüzüne en güzel resmi oranın değişmez iklimi hep yaşar çaresizler bir garip aşk mevsimi o andan sonra herşey yalan görünür sana en vefalı dostundur denizin dibi ayırır uyandırır o sonsuz uykudan seni bir balıkçı teknesi kendine gelince sorar -derdin ne, diye teknenin reisi cevaplarsın ardı sıra gelen soruları tek bir cümleyle -bu dünyanın insanları eğri bilemezsin sen bilemezsin ey garip istanbul şehri...