Mısrakarda Hüzünlenir

Bundan tam dört sene önce Bir yar gördüm Uçurum kenarından dönünce Baktım gözlerinin içine usulca Bilmem o da beni fark ettimi Gözlerimin içinde durunca Boynunu eğdi Birşeyler anlatmak istercesine Döndü sonra yüzünü Kara oğlanın tekine Büründü yüreğim bir taş şekline Soramadım ki bu bendeki hali bir bilene Yıkılmıştı dünyalar çoktan üzerime Mısralar kadehimde hüzünlendiğinde Ölmek böyle bir duyguymuş meğer Sevdanın ateşi Anlımda düğümlendiğinde Kara yazım O yumuk ellerinin içinde hayat bulur Üsküdarın dalgaları Ayaklarımın başucuna vurur Deniz bile çaresizliğimden Yerinde durmaz kudurur Bunca olup bitenin sebebi Nur yüzlü bir kuldur Düşün şimdi kolaysa Bu akıp giden zamanı sen durdur Bu hüzün kokan mısraları Sana yazdırmak en doğrusudur Kulaklarında çınlayan ses Sana bıraktığım rüzgarın uğultusudur Daha ne istersin ki Bu son esen lodos Belki kalp atışlarında bir yer bulur Sensizlikte zaman karanlığa kıvrılan Çıkmaz bir yoldur