İsimsiz Yakınlar

Kapılar açıldı beynimin koridorlarında Işıktan kıyafetler giymiş İsimsiz yakınlarım vardı Her kapının ardında Her koridorun sonunda. Sahipsiz Kimliksiz Sesime karışan sesler Yankılar İsimsiz yakınlar... Yakınlık mıdır ismiyle hitap etmek bir insana Ya da bir saygı öğesi eklemek İsminin başına Ya da sonuna? Beyler, Hanımefendiler, Baylar, Bayanlar, Sayınlar, Bayımlar. Bir insan Bir insan vardı. Bana gözleriyle değil Yüreğiyle Ve gözü gibi bakardı. Diken çizse elimi Kanardı sanki yüreğinin her dilimi. Gülerken de Ağlarken de Hiç çağırmadım ismiyle Hep en yakınımdaydı ruhuyla ve cismiyle. Ve tüm saygı öğelerinden uzakta biriydi Annemdi... İsimsiz yakınlarımız olmalı diyorum. "Sevgilim" diyeceğimiz seveceğimiz "Dostum" diyeceğimiz dost bileceğimiz. İsimsiz yakınlarımız olmalı İsmini unuttuğumuz yakınlar... Gün gelir hiçbir isim kalmaz yanımızda Bugünkü ve de dünkü. Ne çok isim varsa hayatımızda O kadar yalnızız çünkü.