Belki...

Belkiler... Yaşamdan istediğim kıpırtısız beklentiler. Belkiler... Hayalden halkalar gibi birbirine eklendiler. Belki bir masal kitabı alırım bugün Çocukluğumun prensesleri kraliçe olmuştur çoktan Belki beni tanımazlar, ben kendimi tanıtmadan. Belki anneme uğrarım, elimde çok sevdiği kestane şekeri Yâd ederiz eski boyalı şekerli günleri. Belki telefon rehberimdeki herkesi ararım Bayram günü gibi keyifli, hatırlarını sorarım. Belki camiye giderim ya da kiliseye, havraya Hepimizi cennetine alsın diye dua ederim Tanrıya. Belki duadan vazgeçer sitem ederim Neden yarattı kötülüğü merak ederim. Belki isyan ederim kendime Bastırmak için bu iç isyanı, telefon ederim asayiş şubesine Belki şiirler okurum karakolda polis amcalara. Şaşırmam gözlerindeki şaşkın bakışlara. Belki yağmur yağarken sokağa çıkarım Islak saçlarımı ellerimle tararım. Belki hiç tanışmadığım, on yıllık komşumun kapısını çalarım Yemeğe kıyamadığım çilekleri onunla paylaşırım. Belki yine sorarım kendime, neden insanlar ayrı ayrı? Oysa bütün insanlar, farklı ana babaların kardeş olan çocukları. Belki bir şiir yazarım odamdaki fesleğene İç geçiririm sonra, keşke geçen hafta Kurumadan önce yazsaydım diye. Belki bir flüt alırım bugün, bildik bir şarkı çalarım Yanlış notalardan, yalnız benim anladığım. Belki mektup yazmak gelir aklıma Kırk sayfalık bir mektup yazarım eski bir dosta. Belki bırakırım yaşamımdaki tüm belkileri Belkilerden oluşan, kendimden beklediğim tüm beklentileri. Aslında yoktur yaşamın ne arkası ne önü Belki bugün dünyanın kıyametten önceki son günü. Belkiler... İçimde, geri kalmış akrepsiz, yelkovansız saatler. Belkiler... "Belki" olmaktan sıkılıp, gerçek olmak istediler!.