بخش ۸ - گوهرشاد

ایزد اندر عالمت ای عشق تا بنیاد داد عالمی بر باد شد بنیادت ای بر باد باد من نه آن بودم که آسان رفتم اندر دام عشق آفرین بر فرط استادی آن صیاد باد سنگدل صیاد آخر رحم کن این صید تو تا به کی در بند باشد لحظه ای آزاد باد ناله من چون رسد هرشب به گوش بیستون بانگ برآرد که فرهاد و فغانش یاد باد بیستون فرهاد را هرگز به من نسبت مده از زمین تا آسمان فرق من و فرهاد باد من به مژگان می کنم آن کار کو با تیشه کرد صدهزاران فرق ریزه موی با پولاد باد سوختی بر باد دادی جان و عقل و دین و دل خانه ام کردی خراب ای خانه ات آباد باد من که می دانم ز عشق تو نخواهم برد جان پس سخن آزاد گویم هرچه باداباد باد گوهری در خانه شهزاده آزاده ای ست هرکه دست آورد آن یکدانه گوهر شاد باد دایما رسوای عام و مبتلای طعن خلق همچو عشقی هرکه اندر دام عشق افتاد باد