شمارهٔ ۹ - شعر و شکر

عامیان شعر تو با شکر برابر می کنند عارفان زین وهم باطل خاک بر سر می کنند کارگاه قند نبود آن دهان کآید برون هر سخن تشبیه آن بر قند و شکر می کنند کارگاه قند از یک درش قند ار می برند از در دیگر چغندر بارش اندر می کنند از دهانت هر سخن کاید برون چون شکر است پس یقین رندان به ماتحتت چغندر می کنند ای صبا برگیر ریش مدعی و گو ز من عنقریبا رندها چرخ تو چنبر می کنند هیچ می دانی طرف گردیده ای با مردمی کت چغندر ریخته هر چیز بدتر می کنند ای خدا این خلق عطر مشک را بینند و باز با گل افیون دماغ خود معطر می کنند طعم شکر طبع عشقی را نهادند و همه بر علف های بیابان حمله چون خر می کنند خلق را پیغمبری نوح باور نیست لیک دعوی یزدانی از گوساله باور می کنند این وزیران را خیانت ارث از جانوسیار مانده دارا را فدا بهر سکندر می کنند